SARILMAK
![blog-0093720001365718843.jpg](https://www.turkish-media.com/forum/uploads/monthly_2017_10/blog-0093720001365718843.jpg.614a58fb92b58c822c91f43b33b0a79c.jpg)
Bir kaç gündür bunu düşünüyorum.
Yani sarılmayı.
Dünyanın en güzel, en içten şeyidir aslında ve ne az yer kaplar hayatlarımızda.
Sevdiğiniz bir insana ya da bir hayvana sarıldığınızda, bir kaç saniye gözlerinizi kapadığınızda bir enerji dalgasının iki beden arasında nasıl dolaştığını hissedersiniz.
O an, dünya yavaşlar, zaman yavaşlar, garip bir huzur kaplar içimizi.
Fakat, gittikçe birbirinden uzaklaşan, araya türlü mesafeler koyan insanlık, çeşitli bahanelerle, sarılmayı ihmal eder olduk.
Zaten birbirimizden korkar olduk.
Dünya da insanlar etkinlikler yapıyorlar, sarılmak bedava yazılı pankartlarla sokak ortasında hiç tanımadıkları insanlara sarılıyorlar. Bu çoğumuza tuhaf ve anlamsız geliyor belki.
Oysa en insanca en masum en ilerici ve en güzel eylem bu belkide.
Sarılmak güvenmektir aslında.
Benden sana zarar gelmez demektir.
Aramızda ne fiziki ne ruhsal ne de duygusal bir engel yok demektir.
Sana güveniyorum demektir.
Bana güven demektir.
Kelimeleri kifayetsiz kılıp, gerçek enerji diliyle konuşmaktır.
Tabuları yıkmaktır sarılmak.
Bize canlı olduğumuzu ve geçip giden zaman nehri içinde bir'an durup insan olduğumuzu anımsatmaktır.
Doğumu, yaşamı, sevgiyi, zamanı, anı ve ölümü hatırlamaktır.
Metafizik bir şeydir.
Başka dilde konuşmaktır.
Sıcaktır, samimidir, doğaldır.
Ama pek az yaptığımız şeydir.
Çünkü artık biz birbirimize mesafeler koyduk, önce şüphe etmeyi, sonra duvar örmeyi öğrendik. Sınırlar çizdik, mayınlar döşedik, güvenli bölgeler aradık.
Hiç sorduk mu kendimize biz aslında en çok neden korktuk? Her birimiz bir diğerinden ayrı bir gezegenden mi gelmişti?
Neydi aramıza girip çocuğumuzla, eşimizle, dostumuzla veya yeni tanıştığımızla sarılmamıza engel olan?
Kimden korkuyorduk?
Bizi kim canavarlaştırdı böyle?
Ne korkunç, ne ürkütücü bir şeydi bu korku. Sonu gelmeyen mesafeler yaratmıştık. Bunu ne zaman başarmıştık?
Gülümseme bulaşıcıdır ya hani, sarılmakta öyle, siz bir insana en insani ve samimi duygularınızla sarıldığınızda onunla aranızdaki bütün düşmanlıklara son vermiş oluyorsunuz ama elbette anlamışsınızdır ben öyle resmi, soğuk, güvensiz, duygusuz ve kuşkulu bir sarılmadan söz etmiyorum. Ve aslında bu sarılmaların sadece bedenle olmadığını da düşünüyorum.
Bazen uzaklarda birini, yazdığı bir mesaj, bir şiir, söylediği bir söz ile kucaklarsınız, o an, madde ortadan kalkar ve ruhlarınız kucaklaşır. Size ihtiyacı olan birine samimiyetle bir mesaj yazarsınız o an, ona sarılmışsınızdır. Öyle.
Yani aslında zamanımız yok, hayat dediğimiz şey kuruntu yapmaya değmeyecek kadar kısa. O yüzden her gün mutlaka sarılın çocuklarınıza, arkadaşlarınıza, annenize, babanıza, dostunuza, arkadaşınıza. Sarılın ve gözlerinizi bir'an kapatın.
Bırakın dünya o an sizi izlesin ve zaman yavaşlasın.
Sardunyam
-
3
1 Yorum
Önerilen Yorumlar